SNS

Dat kun je toch gewoon even online bestellen, mama?

  • 11 september 2019
  • 18 Reacties
  • 3676 Keer bekeken

Reputatie 3
Badge +3
Wijs met Hilde
Hilde Krens, moeder van twee pubers van 15 en 17, is adviseur financiële educatie bij de Volksbank en initiatiefnemer van Eurowijs. Naast het geven van (financiële) gastlessen op scholen is zij vrijwillig dialoogleider bij de Missing Chapter Foundation. Op eigen titel schrijft zij blogs over kinderen en geld.

Online
Als het eerste woordje van je kind bestellen is, moet je je dan zorgen maken? Ja, dat denk ik wel. Maar zo’n vaart zal het gelukkig niet lopen. Hoewel? Kinderen hebben in no-time door dat alles binnen handbereik is via de online bestelknop op mobiel, tablet of pc. Niet raar, als je ziet wat we als volwassenen online kopen. Logisch. Het is binnen handbereik, gemakkelijk, snel en 24/7 open.


Pak mij uit
De pizzakoerier scheurt het pad op. Maaltijdboxen en de wekelijkse bos verse bloemen staan aan de deur. ‘Pak mij uit’ dozen en ‘knutsel van deze doos een speelparadijs voor je huisdier’ staan in de gang. Naast de dozen die je in ontvangst neemt voor je buren. Dit is zomaar een greep uit de enorme vlucht die het online bestellen heeft genomen. Ik keek onlangs verbaasd naar een bezorgd pakket. Had ik iets besteld? Nee, maar mijn puberzoon wél. O ja, hij heeft kleedgeld, bedacht ik opeens. En daarnaast natuurlijk ook best trots dat hij dit zonder mijn hulp voor elkaar heeft gekregen.

Koop nu!
Vooropgesteld dat het niet in ieder gezin zo zal gaan, is het wel een ontwikkeling waar we bij Eurowijs aandacht aan schenken. Met gratis lesmateriaal voor scholen, leg je op een leuke manier uit aan leerlingen hoe de digitale wereld qua geld in elkaar steekt. En dat gaat verder dan alleen tellen wat erin komt en eruit gaat. Ook reclame komt aan bod.

Bewustwording
Ik geloof heilig in een goede financiële opvoeding. Voor elk kind. Dat begint al thuis, bij ouders of verzorgers. Maar ook voor scholen maken we bij Eurowijs mooie lesprogramma’s. Scholen bereiken ontzettend veel kinderen, uit allerlei sociale klassen. Of ze nu alles krijgen wat hun hartje begeert of uit een gezin komen waar de eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden, uiteindelijk staan ze straks allemaal op eigen benen. Zijn ze dan bestand tegen alle marketingtrucs? Zelfredzaamheid wordt steeds belangrijker in deze tijd. Goed omgaan met geld hoort daar zeker bij.

Hoeveel invloed heeft Koop nu! op jou of je kinderen? Laat je je online makkelijk verleiden?

18 reacties

Leuk verhaal, maar ik heb wat moeite met de veronderstelde tegenstelling Of ze nu alles krijgen wat hun hartje begeert of uit een gezin komen waar de eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden. Ik behoor niet tot de laatst genoemde groep, maar mijn kinderen zijn wel heel karig opgevoed, juist om ook onder zware omstandigheden zelfstandig te kunnen zijn.

Een ander aspect wat maatschappelijk belangrijk is, kijk niet alleen naar de zegeningen van online kopen, maar ook naar de vloek ervan. Maak je je zorgen over je bestedingsruimte, dan kan online kopen interessant zijn, maar lokaal kopen geeft op de lange termijn interessante voordelen (was het maar dat je als jongere er een leuk baantje aan over kunt houden; want werken in de horeca is ook niet alles).
Reputatie 3
Badge +3
Bedankt voor je reactie @eRik19,

Hoe komt het dat je moeite hebt met dit gedeelte van de zin 'Of ze nu alles krijgen wat hun hartje begeert of uit een gezin komen waar de eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden' ? Volgens mij doelt Hilde Krens in haar blog dat kinderen (als in: vroeg of laat, rijk of arm) uiteindelijk allemaal op eigen benen komen te staan en vindt ze de zelfredzaamheid steeds belangrijker worden. Om die reden spant Hilde zich in voor een goede financiële opvoeding voor elk kind en is ze initiatiefnemer van Eurowijs.

Ik ken best veel mensen die het fijn en praktisch om online aankopen te doen. Zelf bestel ik ook wel eens kleding of schoenen in de online uitverkoop. Gelukkig stel ik mezelf altijd de vraag: heb ik dit nou echt nodig? Blijkbaar laat ik me gemakkelijk online verleiden, maar (puntje bij paaltje) beslist het gezonde verstand.
@Evelyn SNS, de moeite die ik heb zal ik proberen uit te leggen. Als ik bij de uitleg begin die jij aangeeft: jou voorbeelden bestaan uit 'of A of niet-A' dus een tegenstelling tussen twee uitersten binnen het zelfde thema en dat linkt neutraal en geeft geen waarde oordeel.
In het stukje van Hilde staat iets als 'of A of niet-B'. Er worden twee verschillende zaken tegen elkaar uitgespeeld, die wel iets met elkaar te maken hebben. Impliciet staat er dus 'of (A en B ) of (niet-A en niet-B). Dit is een vorm van framen. Als ik dit nu vertaal naar het voorbeeld van Hilde krijg is iets als:
OF ze nu alles krijgen wat hun hartje begeert in een gezin waar geld genoeg is OF uit een gezin komen waar de eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden en dus veel te kort komen.

We zullen zien wie gelijk heeft: laat de lezers beslissen met likes op dit bericht en jou bericht (worden likes nog functioneel ook).
Reputatie 3
Badge +3
Hoi @eRik19,

Dank je, nu begrijp ik wat je bedoelt. Maar laten we er geen likes wedstrijd van maken, dat is een beetje zonde van de interessante inhoud van het blog van Hilde, vind je niet? Ik kijk uit naar reacties van mensen die vertellen of ze zich (al dan niet) online makkelijk laten verleiden. Wie durft? 😉
Da's geen kwestie van durven. Ik zie online weinig advertenties (kwestie van adblockers en cookie-weigering) en ik focus zo sterk dat ik in een ooghoek wel iets zie, maar geen concrete inhoud.
Bij mij telt de maatschappelijke impact sterk, net als bij eRik.

Wat de wedstrijd betreft: de waarheid wordt niet democratisch bepaald. eRik heeft terecht gewezen op de fundamentele denkfout, die niet wordt verholpen met veel likes.

Als het eerste woord van je kindje "bestellen" is, moet je je heel erg zorgen maken. Niet zozeer om het kindje maar meer over jezelf...
Laten we vooral niet vergeten dat financiele opvoeding pas zin heeft als er een maatschappelijke besef is. Om te voorkomen dat het leven wordt bepaald door de mobiele betaalapps en rekenmachientjes.
Reputatie 3
Badge +3
Als initiatiefnemer van Eurowijs schrijft Hilde Krens op eigen titel over kinderen en geld. Door de herkenbare voorbeelden uit de praktijk lees ik haar artikelen heel graag. Het maatschappelijk belang staat centraal in de blogs. Hilde geeft mensen inzicht, overzicht en vooruitzicht in geldzaken. Om te beginnen bij kinderen met Eurowijs. Om die reden is het best logisch dat het Eurowijs lesmateriaal kosteloos wordt aangeboden. Het wordt ingezet als gastles, soms gegeven door één van de medewerkers van de Volksbank, maar kan ook kan direct besteld worden door scholen en leerkrachten. Door de video te bekijken krijg je een goed beeld van de kracht van Eurowijs voor kinderen op basis-, middelbare-, en speciale scholen.

Reputatie 3
Badge
Is niet ieder verhaal in zekere zin een simplificatie? De andere kant van het spectrum is een oeverloos lang verhaal, zo vol met nuances dat de boodschap verzandt. De tegenstelling die eRik19 aanhaalt wekt trouwens wel wat stigmatiserend voor mensen met geld, als zouden die hun kinderen altijd teveel verwennen. Zorgvuldigheid bij het formuleren zou hierbij helpen. Maar stuurmannen aan wal, zij schrijft de stukjes tenminste, wat hopelijk mensen aan het denken zet. Als dit gebeurt is het winst.

Over stuurmannen aan wal gesproken, zonder kinderen te hebben sta ik veilig aan de zijlijn. Vanaf die zijlijn lijkt het mij verstandig om kinderen met online aankopen in aanraking te laten komen, zij het met wat veiligheidskleppen. Zo'n veiligheidsklep kan een rekening zijn met een gelimiteerde hoeveelheid geld, maar geen betalingslimiet. Is het geld op, dan is het op. Laat zo'n impulsaankoop maar gewoon gebeuren. Het lijkt mij dat je een kind twintig keer kan uitleggen dat het moet uitkijken voor online verleidingen, zonder dat die boodschap overkomt. Door het de consequenties te laten ervaren (geld is op) doet het een waardevolle ervaring op. Zie het uitgegeven geld als leergeld. Wel begeleiden als het gebeurt.

Zonder kinderen kan ik alleen maar aan de eigen kindertijd terugdenken. Als 12 jarige was ik geobsedeerd bezig een hifi stereo set bijeen te sparen, zeg maar het smartphone equivalent uit de jaren zeventig. Ik moest het geld ervoor zelf bij elkaar krabbelen. Dat werd vakantiewerk doen. Dat gebeurde bij bollenboeren (in de jaren zeventig nog niet veel supermarkten, maar op de Noord Hollandse geestgronden struikelde je over de bollenboeren).

Dat bollenpellen en -rapen doet mij aan mijn toenmalige vrienden denken. Tussen die vrienden bevond zich ook wel een vriend met een wat kleinere beurs. Niet dat mijn ouders toen zo goed verdienden, maar als iets echt moest, dan was het meestal financieel wel te regelen. Wanneer ik mijn levenshouding met die van zo'n vriend vergelijk dan is mijn observatie dat zijn beslissingen in het leven meer financieel gedreven waren dan die van mijzelf. Ook toen hij maatschappelijk "gearriveerd" was veranderde die houding niet sterk en geld bleef belangrijk. Zonder dit verder te willen beoordelen herken ik mij niet zo in die houding. Voor mij heeft geld een functie als middel. Geld is in mijn leven nooit een doel op zich geworden. Rijk zal ik ook nooit worden, omdat ik het niet nastreef. Zou ik een beter salaris kunnen verdienen? Vast. Zou die andere baan de lol in mijn leven kunnen bederven? Ja, die kans is groot.

Poeh, wat is nu het punt wat ik wil maken... Kinderen zijn heel kwetsbaar voor verleidingen. Misschien moet je kinderen helpen zich doelen te stellen (degradeer geld tot de rol van middel) en leer ze dat doel, mede ook financieel, te bereiken. Dat kan een klein doel zijn, verleiding van het moment, of iets waarvoor even moet worden gespaard. Essentieel is dat het kind zelf keuzes maakt en die keuzes niet op de ouder afwentelt. Evalueer met het kind het resultaat, volgend doel. Etc, etc. Financiële beheersing zou je zo als een gevolg kunnen zien van het kind die zich tot doel heeft gesteld wat het echt wil. Volgens mij is een kind met een eigen doel minder kwetsbaar voor verleidingen.

Maar wie ben ik, ik sta natuurlijk aan de wal heel gewichtig in het rond te wijzen😐.

P.S. De versterker (een Sansui) van genoemde stereo set heb ik met pijn in het hart 15 jaar terug kapot weg moeten doen. De Technics draaitafel staat hier na 40 jaar nog steeds op ons stereo meubel.
@Fred, je kunt zo je eigen blog beginnen...
Reputatie 3
Badge +3
@Fred, je kunt zo je eigen blog beginnen...

Nou @eRik19, dat zou zomaar eens een goed idee kunnen zijn! Bedankt voor je uitgebreide verhaal @Ferd
Reputatie 3
Badge
Dank jullie beiden. Zat even op mijn schrijfstoel.

@Evelyn SNS Ik zie dat ik mijn eigen post door al die complimenten van de weersomstuit heb geliked. Een killerfunctie voor narcisten lijkt me, maar is het de bedoeling dat zoiets kan?
@Ferd, je kunt je eigen like er ook weer vanaf halen als je jezelf nog een keer probeert te liken, dus best wel een teleurstelling voor een narcist lijkt me.
Reputatie 3
Badge
@Ferd, je kunt je eigen like er ook weer vanaf halen als je jezelf nog een keer probeert te liken, dus best wel een teleurstelling voor een narcist lijkt me.
Dat doet best pijn ja.
Reputatie 3
Badge +3
Dank jullie beiden. Zat even op mijn schrijfstoel.

@Evelyn SNS Ik zie dat ik mijn eigen post door al die complimenten van de weersomstuit heb geliked. Een killerfunctie voor narcisten lijkt me, maar is het de bedoeling dat zoiets kan?


Hoi @Ferd,

Op bijna alle social media kanalen (zoals Twitter, Facebook, LinkedIn, Instagram en de community) kun je berichten onder andere liken, geweldig vinden, feliciteren of een reactie achterlaten. Het is inderdaad ook mogelijk om je eigen bericht te liken. Dit wordt wel gebruikt om extra aandacht te vragen voor de eigen bijdrage, update of post. In een interessant artikel van de Volkskrant van vorig jaar kun je lezen wat al deze likes met ons doen.
Reputatie 3
Badge
@Evelyn SNS Wat likes met ons beloningscentrum doen is mij op zich bekend (voor diegenen voor wie dat niet het geval is, het beloningscentrum is een omschrijving voor het gedeelte van de hersenen dat positieve prikkels ontvangt bij het ontvangen van een beloning), het Volkskrant artikel erover kende ik nog niet.

Net heb ik mijzelf de vraag een kritisch gesteld. Schreef ik dat stuk voor likes? Ik denk dat ik dat ontkennend kan beantwoorden. Als zijn likes wel gewoon fijn. Als ik moet benoemen waarom het is geschreven is omdat ik bij het lezen van het topic een losse associatie kreeg met die toenmalige vriend. Onvoldoende of juist wel voldoende geld hebben kan blijkbaar allerlei verschillende effecten hebben. Mijn post zie ik als een soort verkenning van die effecten. Als 12 jarige was ik blijkbaar ultra materialistisch op het vlak van stereo apparatuur, toch is geld later mijn leven niet gaan regeren. Heb je in je jeugd voortdurend tegen financiële grenzen aangelopen dan kan dit blijkbaar je levenshouding ten opzichte van het uitgeven van geld beïnvloeden, ook als je er inmiddels genoeg van hebt. Deze nuances doen trouwens niets af aan de noodzaak dat wij als mensen leren impulsief gedrag te bevragen. Ik zeg, mijzelf corrigerend, bevragen in plaats van onderdrukken. Veel impulsen zijn heel nuttig, denk aan het voorbeeld van de lift met een enge man erin waarbij je dan instinctief besluit daar maar niet in te stappen.

Laat kinderen dus onderzoeken. Dat mag soms ook een financiële miskleun opleveren. Begeleiding is nodig om zo'n gebeurtenis goed in de hersentjes te laten beklijven. Zie ik daar het beloningscentrum weer om de hoek komen? De kunst kan dus worden om een negatief leermoment uiteindelijk om te buigen naar een positieve ervaring. Zover de theorie, nu nog een praktische invulling. Wat is er te posteren tegenover het bombardement van reclame verleidingen. Wat kan dienen als een anker?
Wat is er te posteren tegenover het bombardement van reclame verleidingen. Wat kan dienen als een anker?

Opvoeding

zoals jezelf al aangaf. Kinderen moeten m.i. vanaf de geboorte liefde voelen en opgevoed worden met o.a. het verschil tussen mijn en dijn, wat goed is en wat niet of minder goed is, dat je niet alles kunt krijgen en/of kopen in het leven. En je voedt een kind op opdat dat kind later zelfstandig dooe het leven kan. Daar hoort vallen en opstaan bij. Zo heb je toch ook leren fietsen? En je kunt tegen een kind 100 keer zeggen dat ie niet aan de kachel moet komen omdat die heet is en dat dan pijn doet; nee, 1 x zijn/haar hand of vinger aan de kachel laten voelen (of het kind doet het zelf) is een les die veel sneller aankomt en bijblijft (nl. de eigen ervaring van die persoon). En je hebt gelijk dat we geld als een middel moeten zien en niet als een doel. Vraag je jezelf af wat wil ik: veel geld of wil ik gelukkig zijn in mijn werk, wonen, gezin, etc. Het eerste (veel geld) KAN bijdragen tot het tweede; maar het tweede kun je ook bereiken zonder het eerste in overvloed te hebben. Mensen moeten in het algemeen meer leren tevreden te zijn met wie ze zijn, wat ze hebben, waar en hoe ze wonen, etc. Als je die tevredenheid hebt, heb je een soort van basisrust. Vanuit die basisrust kun je het verdere leven gemakkelijker aan en komen dingen soms eerder tot stand dan als je het coute que coute na zou streven.
En met een basistevredenheid wil dat niet zeggen dat je geen ambities mag hebben, maar je moet dat m.i. niet tot (eind)doel maken.
En vooral: dat die basistevredenheid niet een afspiegeling moet zijn van de Facebook / Instagram / Celebrity presentaties...
Inderdaad, mijn zoon leert vrijwel uitsluitend door ervaring. Anders gaat hij uitrekenen hoe lang hij ongestraft zijn hand op die kachel zou kunnen leggen...
Reputatie 3
Badge
En vooral: dat die basistevredenheid niet een afspiegeling moet zijn van de Facebook / Instagram / Celebrity presentaties...
Inderdaad, mijn zoon leert vrijwel uitsluitend door ervaring. Anders gaat hij uitrekenen hoe lang hij ongestraft zijn hand op die kachel zou kunnen leggen...


De vraag die in dit topic wordt gesteld is hoe we onszelf teweer stellen tegenover de verleidingen in onze samenleving. Op zich natuurlijk heel logisch, want hierop hebben we zelf invloed.

Een tweede vraag, of niet eens paal en perk moet worden gesteld aan de steeds maar doorgroeiende reclame-industrie, blijft liggen. Geen uiting op het internet of we moeten ons de vraag stellen of die wel authentiek is. Reviews en vooral die ervaringen die kinderen op Youtube vinden van de influencertjes (Met een nadruk verkleinwoordje, dat die ouders hun kinderen zo hun gang laten gaan, zitten die onder een steen of zo dat ze niet beseffen voor welke kar hun kroost wordt gespannen?).

Ik betrap mij op de vraag in hoeverre die reclame industrie als bedrijfstak is gegroeid, sinds de televisie zijn intrede deed in veel huishoudens. Waarschijnlijk is deze vraag op dit moment niet eens meer goed te beantwoorden omdat veel activiteiten in deze industrie inmiddels ondr de radar plaatsvinden. Deels heeft de doorgaande groei van deze industrie een relatie met het kunnen gebruken van onze klantgegevens (in de breedste zin van het woord).

De privacy (deel)discussie wil ik even laten liggen. Maar hoeveel reclame en "marketingactiviteiten" vinden we in onze samenleving acceptabel? Hoeveel is economisvche output ons waard dat het mensen diensten en producten laat consumeren die in vaak eigenlijk overbodig zijn.

Misschien heeft er mee te maken dat onze democratie lijkt te zijn verworden tot een soort van lobbycratie waarin instituties en organisaties ons overheidsbeleid meer beïnvloeden dan wijzelf met ons democratisch stemrecht.

Een achterliggende vraag die totaal buiten de scoop van dit forum valt: wat voor samenleving willen we eigenlijk met elkaar hebben voor onszelf en vooral voor de generaties na ons? Op een of andere manier moeten wij als individuele mensen die regie weer terug zien te krijgen.
Een achterliggende vraag die totaal buiten de scoop van dit forum valt: wat voor samenleving willen we eigenlijk met elkaar hebben voor onszelf en vooral voor de generaties na ons? Op een of andere manier moeten wij als individuele mensen die regie weer terug zien te krijgen.
Daar ligt een geweldige uitdaging. De regie terugkrijgen betekent mogelijk aanvankelijk afzien van verworven (onmisbare??) verworvenheden.

We hoeven maar heel even in dit forum te kijken. Bij een glimp van een nieuwe hype wordt SNS vrijwel met onmiddellijke ingang geprest om dat direct te implementeren. Snelle behoeftebevrediging is bijna verplicht; liever nog: voorkómen dat die behoefte ontstaat door bij voorbaat er al in te voorzien.

Het vervelendst is nog dat er van de huidige burger zonder meer wordt verwacht dat hij de beschikking heeft over min of meer nuttige voorzieningen. Zo niet, dan val je al snel door de mand.
Het meest treffend geldt dit in de digitale dienstverlening. Daarbij moet je ook nog precies in het voorgeschreven malletje vallen, anders lukt het niet. Ook de overheid doet daaraan mee, dus je kunt het niet ontlopen. De verwachtingen die men van elkaar heeft zijn er ook op afgestemd.

Regie terugkrijgen betekent dus ook: realistisch en kritisch naar je eigen behoeftes kijken en daar je gedrag op afstemmen. Dat is misschien niet het leukste...

Reageer